Make your own free website on Tripod.com
1 World 2 Travel
Bali
Memorabel nachtje

Het kamernummer van de openlucht hotelbar

Platte rust en rode loper
Juni 1998. Onze groep eindgt een lange rondreis doorheen Indonesia op Bali. Onmiddellijk na de onlusten tegen het dictatoriale bewind van Suharto vloog een lege Jumbo van Garuda ons van Schiphol naar Singapore.
Er waren amper 70 passagiers aan boord voor 405 seats. Gelukkig maar, want zo konden wij tijdens de 19 uur durende vlucht gewoon platte rust nemen.
Met onze Vlaamse groep waren we de eerste toeristen sedert maanden, die in de eilandengroep landde. Overal werd als het ware de rode loper voor ons uitgestrekt.
Na Sumatra togen we doorheen Java en Sulawesi om te eindigen op het hindoeïstische Bali.
Daar waren we niet langer alleen. Bali was (toen) gespaard gebleven van rellen en het strandtoerisme had er nauwelijks hinder van ondervonden.

Een groot scherm voor de Mundial
Waren we in de overige hotels soms de enige gasten geweest, dan was dit niet het geval in de Radisson SAS, een mooi hotel, met een groot nadeel. Alleen in de kamers was airco voorhanden. Niet in de eetzaal en zeker niet in lobby en bar, die helemaal in openlucht waren aangelegd.
Toch konden we de bar niet ontwijken of vermijden, want we toefden er tijdens de Mundial en net de eerste avond voetbalden de Rode Duivels tegen Mexico. Op een groot bord stond overigens in krijgt geschreven dat we in de bar welkom waren om de wedstrijd op een groot televisiescherm te volgen.
Met een achttal belangstellenden nestelden we ons om 22.00 u in de luie zetels. Over een half uur zou de wedstrijd beginnen. Tijd zat dus om rustig voorafgaandelijk de nodige drankjes te bestellen.

Bar is closing!
Half elf. Het fluitsignaal weerklinkt en de spanning zit erin.
We zijn al aan onze twee pils toe wanneer, een half uur later, om elf uur dus, de ober langskomt en zegt:
"Do you like another drink?"
"We just got one?".
"Yes, I know, but the bar is closing at eleven."
Wat de bar van een vijfsterren, die sluit?
De barman knikt bevestigend. Dat zijn de regels.
Maar we werden toch uitgenodigd om de wedstrijd te volgen en die is nog niet eens halverwege om elf uur.
Geen probleem, luidt het, het is alleen de tapkraan die dichtgaat, de bar blijft open. Jullie kunnen hier rustig een hele nacht blijven zitten.
Zonder een druppel drank dan wel, terwijl er buiten nog altijd een bijzonder vochtige 28 graden heersen.
Met tegenzin bestellen we een nieuwe drank.
Na de rustpauze van de voetballers zijn de glazen weer snel leeg. Daar zitten we? drooggelegd.
Plots flitst me een idee te binnen.

Room number please?
Ik wandel naar de receptie, die zich amper amper twintig meter verder bevindt, en vraag naar een telefoon.
"Kun je me het nummer van room service geven?", vraag ik de lieftallige jongedame.
Ik vorm de cijfers.
"Room service, good evening, can I help you?", klinkt de beleefde clichebegroeting.
Ik bestel bij de man vijf koude pilsjes en twee cola's.
Hij herhaalt de bestelling en zegt:
"Can I have your room number, sir?".
Ik antwoord:
"The bar".
Het is even stil aan de andere kant van de lijn.
De man probeert nog eens en vraagt mijn kamernummer.
Ik leg uit de man uit dat we in de bar zitten.
Hij antwoordt dat room service alleen voor de kamers bedoeld is en ik antwoord nu dat de bar onze kamer geworden is omdat daar de televisie staat.
Hij geeft het op.
Zeer met tegenzin komt hij tien minuten later aandraven met onze drankjes en laten de rekening op ons... kamernummer zetten.
Zo hoort het toch voor room service?
We voelden ons als overwinnaars, maar de Rode Duivels werden die avond uitgeschakeld.




INDONESIA
Main Page


İ  2001 december  copyright  vilmos  cvg   * information:   webmaster   * using this text for commercial purposes will not be allowed